تاریخ (دکتری)

برای آنکه دانشجو به‌عنوان داوطلب دریافت مدرک دکتری در نظر گرفته شود، باید سه حوزه را آماده کند که دست‌کم یکی از آنها خارج از حوزه اصلی پژوهش او باشد، و در هر سه حوزه در آزمون‌های کتبی و شفاهی قبول شود. افزون بر این، دو حوزه اصلی مستلزم نگارش مقاله‌ای پژوهشی و مفصل در تاریخ‌نگاری هستند. همه دانشجویانی که در زمینه تاریخ کانادا، روسیه، اروپا و قرون وسطی (و در صورت لزوم، حوزه‌های دیگر) پژوهش می‌کنند، باید توانایی خواندن به زبانی غیر از انگلیسی را اثبات کنند. در صورت لزوم، آزمون زبان بخشی از روند معمول تأیید پایان‌نامه است. “قبولی” در آزمون‌های حوزه‌های دکتری به معنای کسب نمره A- یا بالاتر در هر بخش است. قبولی‌ها در کارنامه فقط با “P” ثبت می‌شوند. دانشجویانی که در یکی از سه آزمون به حد نصاب قبولی نرسند، اجازه دارند ظرف سه (3) ماه پس از آزمون دوباره در آن شرکت کنند. دانشجویانی که در دو یا سه حوزه به حد نصاب قبولی نرسند (یا در آزمون مجدد مردود شوند)، ملزم به انصراف از برنامه دکتری خواهند بود.

ارائه پایان‌نامه‌ای الزامی است که حجم آن، بدون احتساب منابع ارجاع‌شده در پانوشت‌ها و کتاب‌شناسی، از 100,000 واژه بیشتر نباشد. پایان‌نامه‌های دکتری معمولاً در حوزه‌های تاریخ کانادا، بریتانیا، روسیه (از میانه قرن نوزدهم تا میانه قرن بیستم) و آفریقا انجام می‌شوند. دانشجویانی که مایل‌اند در حوزه‌هایی غیر از موارد بالا پایان‌نامه دکتری بنویسند، در صورت وجود منابع لازم ممکن است برای پذیرش توصیه شوند.

برای دریافت مدرک دکتری، پایان‌نامه باید از طریق کشف اطلاعات تازه، تفسیر اصیل اطلاعات شناخته‌شده یا هر دو، سهمی مهم و بدیع در پژوهش تاریخی داشته باشد.